....มีเส้นทางให้ก้าวย่าง
มีขวากหนามขวางเป็นร้อย
...มีผืนฟ้า....มีการรอคอย
...แม้หมู่ดาวยังค่อยค่อยหล่นมาให้คอยยินยล
...อาจจะต้องสาวเท้าก้าวฟันฝ่า
...สู้หมู่มวลเมฆาอีกหน
...สักวันสายลมคงมาดล
....ให้รอดพ้นจากห้วงบ่วงกรรม
...พุทธธรรมนำทางให้สร้างต่อ
...สู้ทน...เฝ้ารอ...ขออย่าถลำ
...สักวัน...คงพ้นจากผลการกระทำ
...ใจคงไม่ชอกช้ำไม่ระกำอีกต่อไป
...นับหนึ่งถึงร้อยคอยแผ่วถาง
...ตั้งมั่นในการเดินทางไม่สั่นไหว
...อดทน...มุ่งหน้า...ฝ่าหนแห่งใจ
...แล้วโลกสดใส...ต้องกลับมาใหม่เหมือนเดิม.
...