ผู้หญิงสีม่วง
วันจะเคลื่อน เดือนจะผ่าน นานแค่ไหน
แต่ทำไม ไม่เลือนลาง จางความช้ำ
หนึ่งชีวิต ลิขิตให้ ใจจดจำ
ต้องกลืนกล้ำ คำว่ารัก หนักหัวใจ
ผ่านหนึ่งเดือน เหมือนหนึ่งปี ที่ยังเจ็บ
มันหนาวเหน็บ ต้องเก็บบ่ม ข่มเอาไว้
ในหนึ่งวัน ทั้งฝันตื่น ฝืนทนไป
อกโหยไห้ ใจระบม เพราะขมรัก
หนึ่งนาที ที่มีนั้น มันนานแสน
ด้วยอัดแน่น แค่นอุรา จนหนาหนัก
ภาพทรงจำ ยังย้ำเตือน เกลื่อนใจนัก
ดั่งจมปลัก กักชีวิต ติดวังวน
หนึ่งหัวใจ เมื่อไหร่หนอ รอวันฟื้น
อีกกี่ตื่น กี่หมื่นหนาว กี่คราวฝน
วันขื่นขม คืนซมซาน จะผ่อนปรน
กว่าจะพ้น คงป่นปี้ ชีวีวาย ...
...........................................
1270
20
0
หน้าส่วนตัว
