ผลิใบ
น้ำตาฟ้าร่วงลายพร่างพรายแสง
อ่อนเรี่ยวแรงแสงทองส่องไสว
ภาพทรงจำพร่างพราวเป็นดาวใจ
ส่องฤทัยอบอวลงามยวนเย้า
ขอบโค้งรุ้งจรดดินถิ่นอำไพ
ขอบกว้างไกลกล้าแกร่งแหล่งขุนเขา
ละอองน้ำหยาดฟ้าพาเพียงเงา
สีคละเคล้ากลมกลืนเป็นหมื่นพัน
เหนือน่านฟ้าล่องลอยคอยพบพาน
ปีกสายรุ้งโค้งผ่านทะยานฝัน
เงาสะท้อนผิวน้ำครารำพัน
ช่างสงบเงียบงันงามในใจ
แสงสว่างพร่างพรายบรรยายจิต
คอยเคลื่อนคิดล่องเรื่อยค่อยเอื่อยไหล
สายลำธารส่องสะท้อนขจรไกล
อิงอุ่นไอไออุ่นอาบวารี
สืบทอดยาววาววับขยับลาย
ปลายสุดสายเยือกเย็นเส้นแสงสี
ละอองไอล่วงลาทุกนาที
ต่อแต่นี้สิ้นลายปลายโค้งฝัน
๑๓/๐๘/๒๕๔๗ ๐๘:๓๐:๒๒ น.
ผลิใบสู่วัย
1183
16
0
หน้าส่วนตัว
