แก้วประภัสสร
ร้อยทุกข์ทมระบมเพราะอมทุกข์
ร้าวจนจุกอกช้ำจนกำสรวล
ร้างฤดีหลงเล่ห์เสน่ครวญ
รอนรานจวนจักเทียบคำเปรียบเปรย
แม้ข่มใจสงบลบรอยทุกข์
แต่ยังจุกพิโถโอ้อกเอ๋ย
กระไรนี่ชีช้ำย้ำเหมือนเคย
จะเอื้อนเอ่ยผู้ใดใคร่รับฟัง
อยู่คนเดียวเปลี่ยวกายให้หวาดหวาด
แอบนอนปาดน้ำตาล้าสิ้นหวัง
แต่หัวใจส่งเสียงสำเนียงดัง
เหมือนคำสั่งให้สู้อยู่ต่อไป
นึกถึงครายามเจ็บและเหน็บหนาว
หกล้มราวหมดแรงจะแข่งไหว
ก้มหน้าซบซุกเข่าสุดเหงาใจ
จะมีใครยื่นมือยื้อฉุดยืน
ทนลำบากตรากตรำก็จำอด
เหงื่อทุกหยดไหลรินจินต์ต้องฝืน
ยอมตากแดดทำงานผ่านวันคืน
อกสะอื้นกลัดหนองก็ต้องทน
เอ่เอ่เอ้เห่ลูกผูกเปลกล่อม
แม่ต้อ
7897
34
0
หน้าส่วนตัว
