อัลมิตรา
๏ นั่งอ่านกลอนตอนบ่ายเผื่อคลายง่วง
เพราะหนังตามันถ่วงหนักหน่วงหนา
หาวหลายวอดตอดขนมขบเคี้ยวพา
สะบัดแข้งสะบัดขาออกท่าทาง
ยังคงง่วงโงกเงกหนังเนตรหย่อน
จนเพื่อนค้อนแสยะปากแล้วถากถาง
กินแล้วนอนแขวะย้ำหมูอำพราง
ชิชะ !.. แอบคลำหางหรืออย่างไร ?
เชอะ ! .. หัวหน้าสมาคมชมรมบ้า
"ช่างเกียจคร้านเหลือคณา" .. เขาว่าให้
"เรื่องลอกกลอนตอนนั้นคงอั้นใจ
จึงบอกใครขอเพี้ยนเขียนทั้งเดือน"
ฟังเขาเหน็บถ้อยสะกิดง่วงปลิดทิ้ง
มันถูกต้องอย่างยิ่งจริงของเพื่อน
เขียนเรื่องลอกตอกย้ำซ้ำซ้ำเตือน
เปรียบเสมือนเพ้อพร่ำกับกำแพง
ตราบเท่าที่นักลอกปราศรู้สึก
ในสำนึกคงกร่างอย่างกำแหง
ขาดคู่คิดมิตรสหายร่าย
1884
11
0
หน้าส่วนตัว
