ในชีวิตมนุษย์ ที่สิ้นสุดสุมาลย์สมร
ที่ไขว่ขว้าดารากร ที่ยอกย้อนจนวนใจ
ในชีวิตตัวข้า ที่พัดพายามหวั่นไหว
ถี่ระทึกลงกลางใจ เพียงหลงใหลในตัวตน
ในชีวิตเพื่อนพ้อง ยามเรียกร้องเจตน์ประสงค์
เพียงใฝ่ฝันในจำนงค์ กลับต้องล้มเมื่อก้าวเดิน
ในอัตตาชีวาวาต ที่ชูชาติดังหงษ์เหิร
แต่ร่อนสู่พื้นดินเดิน ระหกระเหินทุกทีไป