สาบนรสิงห์
... พายุ พัดมา คราวนี้
เห็นที ว่าจะ หนักหนา
ฟ้ามืด มัวหม่น ฝนมา
ซู่ซ่า ถาโถม โทรมลง
รอบตัว แสนกลัว อ้างว้าง
เดินกลาง พายุ เหมือนหลง
ก้าวเดิน ไร้ความ มั่นคง
พะวง ภวังค์ อันตราย
ทุกทิศ ไร้แสง สว่าง
ทุกทาง เหมือนไร้ ความหมาย
เป็นอยู่ รู้ตัว เหมือนตาย
รอบกาย เหมือนฟ้า ไร้ดาว
ไม่รู้ จะยืน ไหวไหม
ไม่รู้ จะล้ม หรือป่าว
ไม่รู้ จะทน ฝนพราว
ได้นาน ได้ยาว เท่าไร
ไม่รู้ หนทาง ข้างหน้า
ไม่รู้ ว่ามา ทางไหน
หวังเพียง แสงริบ รำไร
ส่องใจ เพื่อให้ หายชา
หลังผ่าน พายุ เลวร้าย
จะยืน อยู่ได้ ไหมหนา
หวังเพียง จะเห็น นภา
สดใส อีกครา เหมือนเคย
หน้าส่วนตัว
1032
4
0
