เบนนี่
เหม่อมองออกไปไกล สุดปลายฟ้า
ไกลเกินกว่าสองเท้า จะก้าวเดินไปถึง
เกลียวคลื่น เมฆหมอก แพร่ไปทั่ว ยังตราตรึง
ฝังลงสู่ก้นบึ้ง . . . ภายใต้ท้องทะเล
ยามนี้เกลียวคลื่น . . ยังคงซัดซาด โหมกระหน่ำ
คอยตอกย้ำ ให้ใจคน นั้นไขว้เขว้
อ้างว้าง ปวดปร่า เหมือคลื่นกลางทะเล
ทั้งที่ทุ่มเท ทั้งหมดด้วยหัวใจ
แผ่นน้ำในมหาสมุทร แทนผ้าห่มอุ่น
แทนอ้อมแขน ของคนที่คุ้น ที่เคยเคียงใกล้
ผืนทรายแทนหมอน ให้นอนหลับไป
เพื่อตื่นขึ้นมากับวันใหม่ ในฝัน ให้เป็นจริง
พอตื่นขึ้นมาพบแสงดวงตะวัน ของวันใหม่
ยอมรับว่าเสียใจ เมื่อเป็นใครที่โดนทิ้ง
เมฆหมอกเริ่มจางไป ต้องทำใจให้ยอมรับความเป็นจริง
ว่าทุกสิ่ง ไม่มีอะไรที่จะเป็นจ
709
8
0
หน้าส่วนตัว
