ปรางทิพย์
สร้างกำแพงแห่งใจไว้หลบซ่อน
ยามเมื่อตอนร้อนหนาวร้าวสับสน
โลกภายนอกกลอกกลิ้งสิ่งวกวน
เคยหมองหม่นพ้นหลุดดุจคนตาย
บนกำแพงแกร่งกล้าหนายิ่งนัก
หวังเป็นหลักพักภัยดั่งใจหมาย
อีกได้พรางบางใครใคร่ทำลาย
เปรียบดังคล้ายกายอยู่ไม่รู้ใจ
ในกำแพงแฝงซึ่งคำนึงฝัน
ร่ายรำพันสรรค์อ้อนแหละอ่อนไหว
อาจเงียบเหงาเศร้าบ้างหว่างฤทัย
เสียงหัวใจไพล่บอกย้อนยอกเกิน
หวังกำแพงแบ่งคันกั้นขื่นขม
มิให้ตรมจมหนักรักห่างเหิน
ชายหมายปองข้องเกี่ยวลดเลี้ยวเกิน
เพียงเพลิดเพลินเจริญใจไม่หวั่นเกรง
กำแพงใจใครหรือดั่งดื้อหยาม
คิดก้าวข้ามห่ามห้าวราวข่มเหง
ฟังคำเตือนเฉือนไว้ให้วังเวง
ดุจบรรเลงเพลงลาน้ำตาริน
ฤา
1884
41
0
หน้าส่วนตัว
