พุดพัดชา
ฟ้ารำไร รำไร เริ่มไรแสง ราวรุ้งจับขอบฟ้า ทั่วนภางค์ใกล้สว่างแล้ว...
หมู่นกกา ร้องระงม ราวฝันไป ว่าอยู่ในดงดอนราวไพรที่ไหนสักหนแห่ง
หนาวน้ำค้าง เผาะ เผาะ จับยอดไม้ใบหญ้า
ร่ำลาจันทร์เต็มดวงสว่างนวลที่แขวนฟ้า รอตะวันฉายใกล้อรุณเรือง......
หอมกลิ่นกรุ่นของลั่นทม...
พริ้งพวงพราวทิ้งเศร้าร้าวราโรยหล่นเกลื่อนพื้น.....
จำปี..สลัดกลีบเรียวยาว ค้างคาบนร่มคันใหญ่เหลืองละออ
ที่กางไว้ใต้ต้นใบบังไว้นั่งผ่อนพักใจ ในยามอ่อนล้า...หางามนัยน์ตา..
หาหวานในใจ ปลอบประโลม.....
จำปีหนอ..จำปี..ยังมิทันไรใจน้อยมิทันได้ดอมดมเชยชมให้สาสะใจ
ไยพลันทิ้งกลีบเหี่ยวเฉาโรยรา ..ถอดใจ แค่ชั่วคืน.......
แก้ว
948
1
0
หน้าส่วนตัว
