กรกฎายน
ความทุกข์
ขยับตัวกุกๆกักๆ
ตายเรียบแล้วต้นรัก
หนักเหลือเกินหัว
เขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง
ลมพัดเข้ามาเป็นระลอก
ผ้าม่านสะบัดกระพือ
โชคดีที่กลิ่นลมหอมสดชื่น
หน้าจอเรืองแสงไสวสว่าง
นิ้วทั้งสิบจิ้มไปตามแป้นพิมพ์อย่างคุ้นเคย
เขายังทำอะไรไม่ได้
นอกจากเขียนสิ่งที่สมมติไปว่าเป็นบทกวี
"ขอบคุณครับครู"
"ขอบคุณครับยาย"
เขาคิดถึงครู
เขาคิดถึงยาย
ยายสอนเขาอ่านก.ไก่
ครูจับมือเขาเขียนก.ไก่
น้ำในหัวใจเขากำลังขุ่น
และการเขียนบทกวีเหมือนกับการแกว่งสารส้ม
เขาคิดถึงยาย
เขาเห็นภาพยายกำลังโก้งโค้งแกว่งสารส้มในโอ่งน้ำ.
ยาย!
ตายไปอยู่กับตา
1409
2
0
หน้าส่วนตัว
