มีกอไผ่สีเสียงเพียงสะอิ้น มีน้ำค้างกลางคืนคอยกล่อมขวัญ มีจันทร์เสี้ยวให้คอยจับนับคืนวัน มีบันทึกเขียนฝันที่ฝันค้าง มีสายลมคอยเล่าเรื่องอยู่ข้างหู เล่าแต่เรื่องที่เคยรู้จวบสว่าง วันเวลานั้นแสนหนักเมื่อรักจาง ความคิดถึงยังลอยคว้าง ว่าคิดถึง หากว่ารักเรียงได้เหมือนถักสร้อย จะค่อยเรียงค่อยร้อยสักเส้นหนึ่ง ควั่นเชือกเหนียวจากความครุ่นคะนึง ปั้นลูกปัดกลมกลึงจากน้ำตา กระท่อมเจ้าเอยเคยมีรัก มาบัดนี้ไม่เคยพักจากปวดปร่า ดอกโศกบานจากกิ่งเศร้าด้วยเหงาพา เมื่อยามรักโรยรา จนไร้รอย
1591
3
0
หน้าส่วนตัว
