ไม่มีสิทธิ์คิดถึงซึ้งอีกหรือ
เพราะใจถือดื้อรั้นเจอะหวั่นไหว
เจ็บมิจางร้างหายหน่ายจากใจ
จะโทษใครดีเล่าเจ้าน้ำตา
เพราะทะนงตรงเชื่อมั่นว่าฉันเก่ง
ร่ายบรรเลงเพลงเจ็บเหน็บโหยหา
ก็สาสมห่มร้าวหนาวทรมา
จนปวดปร่าขื่นขมตรมเดียวดาย.