พ.เพี้ยน
รจนาคำน้อย แสนด้อยค่า
ไร้ราคาไร้ค่าไร้สีสัน
จากคนหนึ่งเคยว่ารู้จักกัน
จากวันน้นฉันเองที่เปลี่ยนไป
ฉันรู้ว่าฉันเห็นแก่ตัว
หลงเมามัวคิดเอาแต่ได้
จนไม่คิดจะสนจิตใจใคร
ที่อยู่ใกล้ด้วยใจใช่ด้วยตัว
วันเวลามันผ่านผ่านไปแล้ว
เธอเจื้อยแจ้วส่งเสียงที่ชวนหัว
ฉันดีใจที่เธอหลงเมามัว
อยู่กับตัวคนที่เห็นแก่ได้คือฉันเอง
หวังว่าเธอคงมีสุขกับคนใหม่
ฉันดีใจที่เธอคิดจิตบรรเลง
ว่าไปตามเสียงของเพลง
ที่บรรเลงจากใจดวงใส ๆ คือเธอเอง
ฉันขอโทษฉันไม่รู้ว่าเธอเจ็บ
ดูเหมือนเก็บคำแก้ตัวมาแต่เพรง
แต่ฉันรู้ฉันรับฉันผิดเอง
จึงช้ำเองเธอเดินไปไกลห่างกัน
ขอให้เธอมีความสุข
ขอให้ทุกข์เดินห่างเศร้าโศกศัลย์
ขอให
2071
3
0
หน้าส่วนตัว
