อัลมิตรา
..๏ ดึกสงัดลมโบกใบไม้ไหว
เหงาฤทัยอ้างว้างวังเวงหวิว
แสงเดือนจับไม้ลู่ดูเป็นทิว
และลมพริ้วสะบัดผ่านสะท้านกาย
สรรพสิ่งส่งสำเนียงเสียงเสนาะ
เคยไพเราะสุขสันต์มาพลันหาย
เมื่อสิ้นนวลบ่วงรักปลักทลาย
เหมือนสิ้นใจลาโลกโศกระทม
ยามนี้เจ้าคงชื่นระรื่นสุข
เขาคงรุกโลมเล้าเจ้าก็สม
เขาคงกอดรัดเจ้าเคล้าภิรมย์
เขาคงชมคงชื่นระรื่นทรวง
เขาคงลูบจูบเจ้าเพียงเบาก่อน
แล้วลงนอนลูบไล้ไต่เนินหวง
ยามเขาชมเริงรื่นเจ้าชื่นทรวง
แต่เหมือนบ่วงทรมานประหารเรา
ไม่อยากคิดนิจจาจิตพาฝัน
มารำพัน..ใครประโลมโฉมเฉลา
ป่านฉะนี้คงชอกช้ำถูกทำเอา
โธ่ !..นวลเจ้าแหลกราญเพราะผ่านมือ
ไม่มีสิทธิ์
1544
14
0
หน้าส่วนตัว
