รัสสะตะ
ค่ำคืนหนาวดาวพราวบนฟ้ากว้าง
ความอ้างว้างมาเยือนเตือนก่อนฝัน
คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งห่างกัน
ว่าแล้วพลันน้ำตาจะเอ่อนอง
เป็นเพราะพรหมแกล้งลิขิตชีวิตพราก
เธอจึงจากไปไกลดวงใจหมอง
ต้องยอมรับกระแสกรรมตามครรลอง
ชีวิตน้องชีวิตพี่นี้ต่างเดิน
รักแค่ไหนก็ดวงใจได้แต่รัก
ถึงเจ็บหนักก็ต้องทนด้วยห่างเหิน
บทเรียนหนักบทเรียนรักต้องเผชิญ
ก็พรหมเมินขีดขนานเส้นรักเรา
โอ้ไม่รู้เมื่อไหร่ภายภาคหน้า
จะหยุดบ้าหยุดฝันหยุดหวั่นเหงา
คงจะเจ็บยาวนานเกินคาดเดา
รักวอนเว้าสุมกลุ้มรุมฤดี
เสียงหรีดหริ่งเรไรกังวาลกว้าง
เหมือนรักร้างห่างไกลใครหลีกหนี
อยากฝากบอกดวงจันทร์ยามราตรี
ว่าน้องนี้ยังไม่ลืม...ยังไม่เลือน...
1130
3
0
หน้าส่วนตัว
