เวลาที่สำคัญที่สุดของคนเราคือปัจจุบัน
ตาพร่ามัวเห็นเคล้าเป็นเงาไหวอยู่ตรงหน้า "นี่ใคร" เหมือนใจคุ้นแววตามองปรานีมีไออุ่นช่างเหมือนคุณคนใจร้ายที่ได้เจอ...คงบังเอิญ...คิดไปเองตามเพลงร้องพี่ชายน้องแสนดีไม่มีเผลอถนอมคำถนอมใจใฝ่บำเรอดีเสมอไม่ตอกย้ำทิ่มตำใจ...ไม่มีหรอกผู้ชายปากร้ายนั้นคำรำพันที่หว่านแสนหวานไหวไม่เคยว่า...ไม่เหน็บเจ็บช้ำใดมีปราศรัยด้วยจิตมิตรไมตรี...เกือบลืมแล้ว...เคยรักสลักมั่นเกือบลืมมัน...เลือนไปในวิถีเกือบลืมแล้วเคยรัก..มอบภักดีเกือบลืมแล้วไมตรีของพี่ชาย...ไม่อาจหวนคืนกลับเริ่มนับใหม่ร้าวหัวใจ...ย่อยยับดับสลายจำก้มหน้ายอมรับความอับอายทุกอย่างสาย...หยุดยั้งอย่ารั้งคืน...ปล.๑ ช่วงนี้ลงถี่หน่อยนะ อิอิปล.๒ อินกับเพลงอีก