เส้นสายทองของขอบฟ้าจรดน้ำ ลาคืนค่ำคลายหนาวดาวดับแสง น้ำแทรกซับซอกดินหินแหลมแทง เกลากล่อมคมขัดแย้งจนเกลี้ยงกลม ขีดรอยรักสลักใจไม่เคยหลุด แม้หินทรุดตามน้ำกระหน่ำถม รอยขีดคำพร่ำเพ้อเผลอฝากลม วาดคำคมบนรอยทรายยังหายไป เส้นสายทองของขอบฟ้าจรดน้ำ กรองลำนำบรรเลงบทเพลงใหม่ "ความคิดถึง" ตรึงแนบแทบขาดใจ หนอทำไมมิเลือนเหมือน ร อ ย ท ร า ย.
1222
2
0
หน้าส่วนตัว
