ทิพย์โนราห์ พันดาว
หมาตัวหนึ่ง อดอยาก ปากเหือดแห้ง
ด้วยสุดแล้ง อาหาร มานานโข
พบเนิ้อหมู ชิ้นใหญ่ ให้หิวโซ
ทำตาโต น้ำลาย กระจายฟอง
รีบขย้ำ กระชาก ลากเพราะหิว
วิ่งตัวปลิว สิ้นท่า หมาผยอง
ไม่สนใจ เพื่อนหมา ตั้งท่ามอง
ใครกล้าลอง กูฟัด กัดกระจาย
เมื่ออิ่มหนำ พุงกาง ถ่างแผ่หรา
หมู่เพื่อนหมา เมียงมอง ปองเนื้อหมาย
หวัดได้ลิ้ม ชิมบ้าง เหมือนอย่างนาย
หิวตาลาย เพื่อนจ๋า ข้าขอกิน
หมาเจ้าของ มองเนิ้อ ที่เหลือซาก
แม้ไม่มาก หัวใจ ให้ถวิล
กว่าจะได้ เนิ้อมา ข้าเหงื่อริน
เสี่ยงชีวิน เข้าแลก แทบวางวาย
มันลุกยืน เห่าผยอง พองขุมขน
บนถนน กลางไอแดด ที่แผดฉาย
ตะโกนก้อง บอกเพื่อนหมา ที่ตาลาย
ข้าเสียดาย ไม่เบา
1285
2
0
หน้าส่วนตัว
