เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
ที่ผ่านมา ฉันไม่เคย จะรับรู้
ความเป็นอยู่ ของเรา มันแบบไหน
แม้ฉันรัก เธอแล้ว จนหมดใจ
แต่เธอไซร้ ไม่รักกัน ให้หวังลม
จนคนนั้น เขามา ในชีวิต
เธอจึงถึง รักมั่น ถวัลย์สม
ไปครองคู่ กับเขา ชื่นอารมณ์
ปล่อยฉันตรม ลำพัง กับน้ำตา
ตลอดมา ฉันเป็นเพียง คนไร้เงา
เมื่อมีเขา เธอจึง ไม่เรียกหา
ไร้ตัวตน ดั่งเงาจันทร์ ที่พร่างพรา
รู้ไหมว่า แม้เป็นเงา แต่มีใจ
จะมีไหม ใครสักคน มองเห็นฉัน
จะมีวัน ที่ได้พบ วันสดใส
ในวันนั้น เกิดตัวตน สมดังใจ
จะมีไหม ใครสักคน ที่ฉันรอ
ไม่เคย [Never]
อาจจะเจอหน้าเธอ อาจจะได้คุยกัน
แต่ละวันผ่านไปดูเหมือนเธอมีใจ
แต่ไม่รู้ทำไม ว่าลึกๆ ข้างใน
มันปวดร้า
1026
15
0
หน้าส่วนตัว
