ทองหยิก
หอมอรุณกรุ่นกลิ่นระรินหลา แผ่ลงมาจากสรวงทบวงสวรรค์
แทรกกระทบบริวารบวรบรรณ์ เจิดจรัสจัดสรรทั่วถิ่นแดน
ผิจะกล่าวหนาวนี้หนาหน้าหนาว เหล่าหนุ่มสาวเหงาหงอยเศร้าสร้อยแสน
คราคนรักจักต้องห่างไปต่างแดน หนาวสุดแสนเศร้าสร้อยหงอยหทัย
เสียงไก่โห่รับขวัญตะวันรุ่ง แต่หัวใจข้าเหงางุ้งเจ้ารู้ไหม
สายตะวันแทรกสอดลอดฟ้าไกล แสงตะวันปาดหัวใจด้วยไฟเปลว
ลมแห้งแห้งพริ้วโพกโบกทิวสน หัวใจคนจักสลายละลายเหลว
อยากจะฉุดหยุดสาวเจ้าคนเลว จะจากจรหนุ่มเอวบางไปทางใด...
เช้าวันเสาร์ของเดือนพฤศจิกายนวันหนึ่ง ตอนที่ผมกำลังแต่งกลอนอยู่ที่ระเบียงบ้านของป้าแต๋ว ป้าสุดที่
หน้าส่วนตัว
1609
0
0
