เช้าวันธรรมดาๆวันหนึ่ง ผมไปถึงโรงเรียนตั้งแต่ 6โมงครึ่ง ผมชอบไปที่โรงเรียนแต่เช้าเพื่อไปจองที่นั่งศาลาใต้ต้นไม้ใหญ่เป็นประจำ จนที่ตรงนั้นกลายเป็นที่ประจำของผมและเพื่อนไปแล้ว
ทุกเช้าเราจะมานั่งคุยกันที่นี่ ที่นี่เป็นที่ที่วิวดีที่สุดในโรงเรียนก็ว่าได้ เมื่อผมไปถึงที่ประจำของกลุ่มเรา กลับพบสิ่งที่น่าแปลกใจ
นั่นคือเจ้า ตั้ม คนที่มักจะมาสายเสมอ แต่ทำไมวันนี้ถึงได้มาเร็วได้ ผมจึงรีบเข้าไปทักทายตามประสาเพื่อนฝูง
เฮ้ย! มิน่า วันนี้ฟ้าครึ้มๆ ที่แท้แกมาแต่เช้านี่เอง
ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากมานั่งคิดอะไรหน่อย
ข้าว่าแกต้องมี ไม่งั้นแกไม่มานั่งงี้หรอ