ก็แค่ความจริง...ในโลกไม่จริง
พอวันหยุดฉุดคิดถึงอีกครั้ง
เมื่อเรายังอยู่เคียงเพียงเราสอง
รักร่วมสร้างร้างลาน้ำตานอง
ชีวิตคู่อยู่ครองต้องทะลาย
เหมือนฟ้าแกล้งแช่งชักหักกระดูก
รักเคยผูกร่วมกันพลันสลาย
คนคู่เรียงเคียงข้องต้องกลับกลาย
เคยมั่นหมายห้าปีเข้าวิวาห์
ยังจำได้น้องนั้นขายสลัด
ใส่ถุงจัดเรียงรายหลายอย่างหนา
ร้องเรียกคนวนดูกรูเข้ามา
ผักเป็นยาช่วยลองจะติดใจ
ไปซื้อของต้องตื่นเที่ยงคืนครึ่ง
เกือบตีหนึ่งนิดหน่อยพอลุกไหว
ขึ้นสองแถวแถวหน้าปากซอยไว
นั่งซบอิงพิงไหล่ของพี่ยา
ถึงตลาดเร็วรี่ปรี่ไปซื้อ
ผักสลัดจัดถือคือคุณค่า
นำไปแลกแปรเปลี่ยนเป็นเงินตรา
แล้วนำมาใช้จ่ายในรายวัน
กลับมาหลับซักทีตีห้ากว่า
1356
0
0
หน้าส่วนตัว
