กวีเดินดิน
๏เอื้องเอ๋ยเอื้องผึ้ง
ไฉนจึงตรึงตรามาลาสวย
ดูดกดื่นรื่นดอกออกระรวย
ริ้วระทวยด้วยงามยามต้องตา
๏ทั้งกิ่งก้านกอดก่ายระบายเข้า
พร้องพริ้งเพราพงพืชชื่นพฤกษา
เมื่อเคลื่อนคล้อยเคล้าคู่ภู่พนา
สราญตาคราครั่งดังสีทอง
๏งามเอ๋ยงามยิ่ง
งามทุกสิ่งจริงแท้มิแค่หอม
ไม้เมืองเหนือเรื่อเรื่องเฟื่องพยอม
ขึ้นโอบออมอ้อมไม้ระบายไพร
๏ธรรมชาติดาษดื่นชื่นตาอยู่
ยังคงคู่ไพรสันต์ฉะนั้นไหน
เคลียเคล้าหมอกชอกกิ่งยิ่งละไม
คงชื่นใจหากเห็นเช่นด้วยตา
๏กระจายจรกลิ่นไม้ โมกข์เอย
จะเทียบเทียมใดเลย แก่เจ้า
ดอกดกดื่นคงเคย ชวนชื่น รื่นแฮ
ชมช่อชูเยื่องเย้า
5016
5
0
หน้าส่วนตัว
