แม้ฟ้าสางสว่างแจ้งแดดแรงหาย นภาคล้ายขุ่นสลัวแลมัวหมอง เมฆมืดมิดปิดบังรั้งแสงทอง อาทิตย์ต้องหลับต่อจนท้อใจ ปล่อยสายฝนหล่นสาดกวาดไปทั่ว ฟ้ามืดมัวคลายหม่นจนค่อยใส นภาฟื้นตื่นใหม่ได้ฉับไว แดดเริ่มใสสุกสว่างกลางวนา เหล่านกน้อยค่อยผินบินรับแดด เกาะในแวดวงล้อมห้อมพฤกษา สะบัดขนจนฟูดูแปลกตา ตากแดดจ้าจนสายผ่อนคลายตน บ้างลงพื้นยืนนั่งยังน้ำใส ฝนตกใส่สู่แอ่งทุกแห่งหน กินดื่มไปไซ้อาบซาบซ่านตน มนต์สายฝนจากฟ้าฝากมาเยือน 28 เมษายน 2547
670
5
0
หน้าส่วนตัว
