แก้วประภัสสร
เมื่อเดินทางกลางถนนเห็นคนมาก
ล้วนหลายหลากหญิงชายเหมือนขายฝัน
ต่างสวนทางไปมาหาของกัน
สายตาฉันพลันหยุดตรงจุดเดียว
ฉันมองเห็นผู้ชายวัยชรา
นั่งด้านหน้าฟุตบาทดูหวาดเสียว
มือหนึ่งนั้นถือผ้าบิดเป็นเกลียว
อยู่คนเดียวนั่งเหม่อชะเง้อคอย
อีกฟากฝั่งถนนคนเดินข้าม
เห็นหญิงงามนั่งเหงาดูเศร้าสร้อย
ประหนึ่งเป็นเช่นว่าตาเหม่อลอย
ตะวันคล้อยลุกเหินเดินจากลา
ฉันเหลือบมองชายชราน่าสงสาร
ขาดซึ่งบ้านพักพิงอิงยามล้า
มีรถเข็นผุเก่าเอาพึ่งพา
ห่มผืนผ้าขดคู้อยู่คู่กาย
ตกตอนเย็นเห็นตามานั่งหลับ
ตรงเก้าอี้คอพับน่าใจหาย
พิงกำแพงข้างบ้านขาดใจตาย
สิ้นความหมายลมหมดปลดปล่อยจริง
มองเห็นภาพตาตา
1413
37
0
หน้าส่วนตัว
