คีตากะ
เมื่อได้เห็นดวงตากานดาแล้ว
งามเพริศแพร้วปนเศร้าเจ้าสวยใส
ยามสบตาพาจิตคิดวุ่นใจ
ฟ้าไฉนกลั่นแกล้งเสียดแทงเธอ
สาวตาโศกโบราณว่าจะอาภัพ
รักลาลับจากใจไปเสมอ
มักตรอมตรมขมขื่นยืนละเมอ
เฝ้าคอยเพ้อแต่รักประจักษ์จริง
เห็นแล้วให้ใจหายวุ่นวายจิต
ได้แต่คิดสงสารกานดายิ่ง
อยากพลิกฟ้าชะตามาอุ่นอิง
หวังเธอทิ้งความเศร้าเป็นเงาใจ
ขอเต็มเติมเสริมใจให้นงค์นุช
เพียงเธอหยุดซึมเซาเหงาหวั่นไหว
จะบรรเลงเพลงรักปักทรวงใน
ให้ทรามวัยคลายหมองครองอุรา
รักแต่เธอเพ้อหามานานเนิ่น
เคยเพลิดเพลินหยอกเย้าเราหรรษา
ก่อนร้อยเรียงเสียงสั่งฟังวาจา
ยิ่งห่วงหามากขึ้นจำฝืนทน
ขอเป็นผ้าซับน้ำตาเวลาเศร้า
ขอเป็นเง
2523
3
0
หน้าส่วนตัว
