วิรุฬจำบัง
นายว่า :
หอมกะลา มันกะโหลก
แลชะโงกเมื่อค่ำงาย
เดือนดาวก็วาวพราย
ลัคน์สว่างไสวหน
เขตแดนดุจกว้าง
อรัญหว่างกระแสชล
โน่นฟ้าครามคำรณ
ตะวันฉายชิงช่วงแสง
หอมกะลา เข้มพลัง
วิญญาณหวังทะยานแรง
ฟ้าต่ำ ดินจำแลง
ที่เหยียบย่ำ คือ โคลนเขียว
ตมปลัก ว่า สีทันดร
ครองนครอยู่ดายเดียว
อย่าหมายไล่ล้มเชียว
อำนาจข้า ข้าแหนหวง
สิบแสนนอกระบบ
ฤา จะครบประชาปวง
กฎหมู่จ้องจาบจ้วง
ละเลงป้ายภาพใส่สี
จากเขียวจะเข้มดำ
กายจะคล้ำคราวกุลี
นายกบอย่างฮานี้
ฤ จะร่วงกะกราวหรือ ?
จักรวาลอันคลุมครอบ
สิ้นเขตขอบประชาลือ
ฤทธิ์เงินที่ยึดถือ
ระเบ่งเบิกและบานสวย
กะลาหอม กะโหลกกลวง
ที่ออกรวงคือทร