กวีน้อยเจ้าสำราญครับ
*เธอเปรียบเหมือนดอกฟ้าบุบผาสวรรค์
เทียบเทียมชั้นจันทรานภาสูง
และเปรียบถึงวิหคยอดนกยูง
เทพชักจูงพรหมดลเป็นคนงาม
*ฉันเปรียบเหมือนดอกหญ้ามีค่าน้อย
แสนต่ำต้อยตัวตนไร้คนถาม
ทั้งหยูกยาผ้าแพรก็แลทราม
มีนิยามหาเช้ากินข้าวเย็น
*เธอนั้นมีบริวารเรียกขานใช้
บ้านโก้ใหญ่สุดหรูพิศดูเห็น
ทั้งเตียงตั่งฟูกหมอนอาภรณ์จำเป็น
วาจาเย็นนิ่มนวลน่าชวนฟัง
*ฉันกลับเป็นชาวนาอยู่ตาปี
พ่อแม่มีหนี้สินแทบสิ้นหวัง
อนาคตหดหู่เหมือนหนูตายรัง
พูดจายังบ้านบ้านหวานไม่มี
*ดั่งสวรรค์เสแสร้งหรือแกล้งหยอก
พรหมปอกลอกหลอกเล่นแล้วเผ่นหนี
ให้มาพบคนงามอร่ามโสภี
ถึงบุญมีกรรมบังบ่วงขังใจ
*ถึงความรักสองเรามีเขา
4029
41
0
หน้าส่วนตัว
