ข้าวปล้อง
วันนี้...ฉันเป็นได้เพียงเท่านี้
เป็นคนดีของเธอ...ได้แค่วัน...ที่เธอเหงา
เป็นคนข้างกาย...ที่คอยซับน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา
เป็นเสมือนความว่างเปล่าที่ไม่มีความหมาย...มากไปกว่าคนคุ้นเคย
เพราะ...ตลอดเวลา
ฉันรู้ดี...ว่าแววตาคู่นั้น....มองเพียงเขาอย่างเปิดเผย
คำพูดใด-ใด กลับไม่มีความหมาย...มากไปกว่าแววตาเธอได้เลย
เพราะทุกอย่างมันเฉลย...ว่าทั้งหมด...เธอให้เขา...หมดทั้งใจ
สมมุติ...เธอตื่นมาในรุ่งเช้า..ไม่มีเขา
เรื่องราวต่าง-ต่างของเรามันจะเป็นมากกว่านี้...บ้างได้ไหม
หากไม่มีเขา...เธอจะรักคนดีของเธอ...บ้างรึเปล่า...สักครึ่งใจ
หรือเป็นไปไม่ได้...เพราะยังไงเธอก็รักแต่เขา-แต่เขาเพียงผู้เดีย
2089
14
0
หน้าส่วนตัว
