นักเขียน . นักเขียนควรสร้างศิลปะ สาระประโยชน์โชติช่วง ผู้อ่านพานพบงบทรวง ตักตวงได้เต็มอัตรา นักเขียนไม่ควรวางก้าม ไม่งาม..ว่าเฮ้ยนี่ข้า.. วางโตกกวัดแกว่งปากกา ป้อนอารมณ์ร้ายใส่คน นักเขียนไม่ควรเอ่ยว่า กูหนาผู้สร้างศิลป์ผล มึงเสือกมาติเหลือทน ชอบกลกูเขียน..เรื่องกู.. เสียงบ่นเสียงด่าหลายหลาก มีมากไม่เพราะเสนาะหู อวดเก่งดังกบในรู ไม่รู้กะลาครอบตน นักเขียนอวดดื้อถือดี หลงเกียรติหลงสีสับสน คิดว่าตนเองเหนือคน ย่อมป่นย่อยยับอัประมาณ สำนึกสำนักนักเขียน