นกตะวัน
ทุกคนไต่ใช้เถาวัลย์พันมือไว้
หย่อนตัวไปคอยประคองมองแล้วเสียว
ทางด้านขวาผานั้นลึกชันเชียว
มิอาจเลี้ยวหลบได้ให้ระวัง
แล้วดารินสิ้นท่ามาหล่นร่วง
ร่างหล่อนควงค้างรพินทร์แทบสิ้นหวัง
ด้วยน้ำหนักผลักเขย่าเขาเซซัง
สองร่างพลั้งหล่นพลันถลันลง
เจ้าแงซายกายแกร่งแข็งแรงแน่
รับไวแท้ทั้งสองปองประสงค์
แต่เสียหลักผลักใส่ให้ล้มลง
ทั้งสามงงงุ่มง่ามเซตามกัน
ดารินชิดหวิดหล่นพ้นหน้าผา
แงซายคว้าแขนเหนี่ยวตัวเอี้ยวสั่น
เชษฐาร้องจ้องมาขอบผานั้น
ต่างอกสั่นขวัญเสียอ่อนเปลี้ยแรง
เพชรพระอุมา ตอนไพรมหากาฬ เล่ม 4 บท 29
14 กันยายน 2547
668
5
0
หน้าส่วนตัว
