พี่ดอกแก้ว
รัตติกาลผ่านฟ้ามายามพลบ
แผ่นดินลบรอยแสงแห่งรังสี
ห้วงนภาพร่าแสงรัชนี
ศศิฉายประกายศรีกระจ่างตา
ระยับยิบวิบวาวสกาวเดือน
ดุจภาพเตือนใจตรองให้มองฟ้า
มิอาจเลือนเคลื่อนคลายย้ายสายตา
ต้องมนตราบุหลันอันงดงาม
ละอองแสงแห่งม่านดาริกา
กระพริบพาดวงใจให้ทวงถาม
เหตุไฉนจันทร์เด่นไปทุกยาม
ขึ้นหรือแรมแจ่มความเหนือหมู่ดาว
เสียงกระซิบจากจันทร์นั้นหวานนัก
เปี่ยมด้วยรักพาใจไปสู่หาว
ลำแสงนวลครวญตอบกับแสงดาว
อย่าปวดร้าวดาริกา..อย่าเสียใจ
แม้นจันทรางามนักเปี่ยมศักดิ์ยศ
ก็โดดเดี่ยวรันทดดาวเห็นไหม
ไร้คู่เคียงเรียงร้อยคล้องสร้อยใจ
กลางราตรีนี้ไร้สายสัมพันธ์
มีเพียงดาวพราว
1230
4
0
หน้าส่วนตัว
