แก้วประเสริฐ
รักเอ๋ยรักที่หวานซึ้งปานดวงจิต
รักสนิทแนบหทัยใจวาบหวาม
นอนยืนนั่งเช้าจรดเย็นมิดูงาม
คิดถึงความเรารักแรกจากใจจำ
ตื่นแต่เช้าเฝ้าคำนึงถึงนวลน้อง
สายหมายจ้องอนงค์รามแม่งามขำ
บ่ายคำนึงคิดหาคำพูดเพื่อความจำ
เย็นพรอดพร่ำคำว่ารักฝากใจเธอ
ท้องฟ้ากว้างเมฆมากมายยังว่าสวย
ลมไม่ช่วยอากาศร้อนยังเย็นเสมอ
ทางกันดารยังบากบั่นไปหาเธอ
ขอเพียงเจอพบเห็นกลับชื่นบาน
กาลเวลาผ่านพ้นไปใจพันผูก
รักจึงถูกเหมือนบ่วงบาศมัดใจฉัน
ใจถูกมอบหมดหัวใจไร้แบ่งปัน
โอ้รักนั้นดุจกุหลาบส่งกลิ่นโชย
ดำมีขาวขาวกลับดำคล้ายจะแกล้ง
ลบสีแสงแห่งจิตนการณ์ที่เพ้อฝัน
พ
หน้าส่วนตัว
1013
13
0
