ผู้เฒ่า
เวิ้งฟ้าหุ้มคลุมครอบล้อมรอบน้ำ
ฤาตอกย้ำความกว้างเสน่หา
ฟ้าจรดน้ำมองไปไกลไกลตา
เปรียบคลุมข้ากักขังเหมือนดั่งชล
ระลอกพลิ้วริ้วแผ่วเป็นแนวคลื่น
เข้ากลบกลืนทรายขาวทุกคราวหน
เหมือนเติมรักมิละในกมล
ยามได้ยลชลชื้นกับผืนทราย
แสงเรื่อเรืองกระพริบยิบระยับ
เข้าทาบทับชลเชี่ยวทุกเกลียวสาย
ประดับคลื่นดั่งรุ้งพรรณราย
มิคืนคลายเช่นรักข้าภักดี
เพียงสักครั้งทะเลเอ๋ยเคยบ้างไหม
เจ้าหลับไหลปิดตาก้มหน้าหนี
ให้ห่างฟ้าขาดสิ้นแสงสุรีย์
ดั่งข้านี้คงมั่นนิรันดร
ผืนหาดทรายสายชลกับคนเหงา
ลำนำเก่าเพียงอันทุอนุสรณ์
ฟ้าเก่าเก่ากับห้วงห่วงนิวรณ์
ถึงบทตอนสิ้นทางฤาร้างลา
รอยเท้าเลื่อนเลือนลางบนทางท
2017
19
0
หน้าส่วนตัว
