๏ เจ้าหลงทางหรือไรหนอสายฝน ถึงร่วงหล่นท่ามคืนอันเหน็บหนาว ฟ้าที่เคยงามเด่นเห็นเดือนดาว เจ้ากลับพราวเกลื่อนกลบลบแสงนวล ฤๅน้อยเนื้อต่ำใจหลากหลายสิ่ง ฤๅความจริงเจ็บลึกยามนึกหวน ฤๅอัดอั้นดวงจิตคราคิดทวน จึงคร่ำครวญโศกศัลย์เกินบรรยาย หากน้ำตาไหลหลั่งล้างความเจ็บ จงอย่าเก็บเถิดรินจนสิ้นสาย เผื่อความเศร้าขื่นขมล่มละลาย ล้างโศกหายเพื่ออยู่ดูโลกงาม คงโอบปลอบเจ้าได้เพียงเท่านี้ เพราะฤดีข้านั้นก็หวั่นหวาม มีบางเรื่องซับซ้อนดั่งซ่อนความ ให้โศกลามเทียบไปคล้ายคล้ายกัน๚ะ๛
1929
18
0
หน้าส่วนตัว
