หนึ่งนก ฤดูหนาว
ฝากลมหนาวกราวเกรียวส่งเสี้ยวจันทร์
ย่างเหมันต์ ดอกหญ้าระย้าไหว
คืนแสงนวลครวญเพลงผะแผ่วใจ
กังวานในความฝันนิรันดร
น้ำค้างพรมลมขับสดับเสียง
ยังเฝ้าเรียงคำขานวานออดอ้อน
สหายเราเนาไหนยังไม่นอน
คงแต่งกลอนดอกไม้ไว้แด่เช้า
เพราะคิดถึง ซึ่งผีเสื้อ ยามเรื่อรุ่ง
จะร่อนรุ้งเฉิดฉายคลายความเหงา
รอคล้องขวัญน้ำค้างกลางแดดเบา
ประดับเงาใบพฤกษ์ผลึกประกาย
อีกไม่นานวานเดือนโปรดเคลื่อนแข
ระวีแลลิบฟ้าอาภาฉาย
สหายตื่น ตามแดดที่แผดราย
กลิ่นกำจายดอกหอมก็พร้อมบาน
คิดเหมือนกันนั่นไหมในโลกนี้
หนึ่งกวี หนึ่งวรรคที่จักขาน
ก็เปี่ยมหวังไม่สิ้นในวิญญาณ
จินตนาการเพาะบ่มลมหายใจฯ
1585
4
0
หน้าส่วนตัว
