นกน้ำ
...เจ้านกชายเลนขนสีหม่นมัว
ฉันหลงรักพวกเธอได้อย่างไรหนอ
สีสันหรือ..ไม่สวยเอาเสียเลย
หน้าตาหรือก็ดู เด๋อๆซื่อๆ
...หากฉันมองผ่านเลย เธอก็คงเป็นเช่นที่ตาเห็น
แต่เมื่อฉันมองสู่ภายในกลับพบดวงใจที่แตกต่าง
รู้ไหม ฉันมองเห็นหัวใจอันแข็งแกร่ง
ซุกซ่อนอยู่บนเรือนร่างอันบอบบางของพวกเธอ
...กี่รัตติกาลที่พวกเธอบินผ่าน
กี่อรุณรุ่งที่พวกเธอได้แลเห็น
กับสองปีกกระพือถี่ด้วยหัวใจอันมุ่งมั่น
กับอีกสองตาที่จับจ้องไปยังจุดหมายที่ปลายฟ้า
...หลายพันไมล์แล้วสินะที่พวกเธอเดินทางมา
ยามเมื่ออ่อนล้าพวกเธอแวะพักแรมทางที่ไหนหนอ
ครั้นเมื่อยามมีเรี่ยวแรงพอ
พวกเธอไม่เคยลังเลเลยที่จะบิน บิน บิน
บิน..เพื่อให้ถึงจ
892
6
0
หน้าส่วนตัว
