หน้าส่วนตัว
ในไพรพฤกษ์ดึกสงัด สรรพสัตว์หลบโพรงหาย
เหลือเพียงเราเดียวดาย เฝ้ามองหมายมืดมัวมน
เรไรกรีดหวีดเว้า ฤาเจ้าเศร้าดุจสับสน
ก้องพนาป่าปน นกร่วมบ่นก่นอรัญ
มนุษย์เอยเคยไหม เหนื่อยเพียงใดต้องฝืนผัน
ให้อึงมี่ดีพลัน ยิ้มสารพันแสร้งแรงใจ
ดึงกายาเริงรื่น ตัวต้องตื่นคล้ายสดใส
อ่อนล้าเลียบลืมไว ซ่อนข้างในสู้อดทน
ฟ้าวะเหวยเผยแสง อย่าจำแลงให้สับสน
เกิดชาติหนึ่งพึงค้น ค่าของคนบนกองทราย
1018
10
0
