เรไร
เมื่อสายน้ำระเรื่อยไหลไม่เคยย้อน
รักมาจรจากไปไม่คืนหวน
ทำหัวใจหม่นเศร้าเฝ้าเพ้อครวญ
สุดปั่นป่วนรักเมินเกินจะทน
คอยคำนึงถึงกันเมื่อวันเก่า
ที่สองเราคู่ร่วมสุขทุกแห่งหน
ทั้งภูเขาหาดทรายริมสายชล
เราสองคนเคียงข้างมิห่างกาย
ยามราตรีร่วมเตียงเคียงเขนย
ได้ชิดเชยเคียงข้างมิห่างหาย
ให้ร้อนรุมสับสนกระวนกระวาย
มิแหนงหน่ายสักนาทีเมื่อมีกัน
เพียงโอบกอดยามนิทราหาไออุ่น
อ่อนละมุนจิตรัญจวนชวนใฝ่ฝัน
รสจุมพิตหวานล้ำเกินรำพัน
ต้องไหวหวั่นอารมณ์ยากข่มใจ
เหมือนหยาดน้ำรินรดหยดลงหิน
เป็นอาจินต์ฉะเฉี่อยระเรื่อยไหล
ยังสิ้นแกร่งบิ่นขาดวินาศได้
แล้วเนื้อในดวงมานหรือทานทน
ดั่งปลาน้อยแหวกว่
1388
2
0
หน้าส่วนตัว
