ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
บ่อยครั้งเหลือเกินที่ฉันรู้สึกว่างเปล่า บ่อยครั้งวังเวงเว้งว้างเปลี่ยวเหงา
ปล่อยใจให้ลอยไปกับสายลมแผ่วเบา เหมือนตัวเองไร้ตัวตนอยู่ในโลก
เหมือนไม่มีร่างกายจับต้องไม่ได้ ออกจะลึกลับ ซับซ้อนยากหยั่งเข้าไปถึง
เป็นความขัดแย้งในใจค่อนข้างสับสน ดิ้นรนทรมานอยู่ในความคิดจิตสำนึก
หลายครั้งเหมือนกันฉันพูดกับตัวเอง หัวเราะยิ้ม หน้าเศร้าเสียใจอยู่คนเดียว
นึกว่าตัวเองเป็นบ้าไปแล้วเหมือนกัน สติเสียพูดจาอะไรคนเดียวอยู่ได้
เสียงเพรียกจากส่วนลึกของหัวใจ อยากได้ความสนใจ ความสำคัญ ความรัก
อยากได้ไออุ่นจากความรู้สึก ร้องเรียกหา พลางสายตาเหม่อลอย
ไม่รู้จะมีใครสักกี่คนที่เป็นเหมือนฉัน มันคงน้อยมากจนไม่อ
669
2
0
หน้าส่วนตัว
