ราวประทีปแดนสรวงห้วงละหาน
ปทุมมาลย์บานรับอรุณฉาย
ระดื่นดอกออกระดะดาวกระจาย
ชมพูพรายพราวผุดสุดตาชม

เป็นกลุ่มกอล้อลมผสมคลื่น
ภมรรื่นโลมเล้าเข้าเสพสม
วะว่อนเวียนเปลี่ยนผันกันเชยชม
ระเริงรมย์ดมดื่มดั่งลืมตัว

ใบละเลียดเบียดแบดูแออัด
พระพายพัดสะบัดใบไสวทั่ว
เพยิบเผยอเผลอเห็นใบเร้นบัว
ดูหมองมัวมิเปล่งปลั่งบัวบังใบ

แดดไม่สมลมอับกลีบหับหัก
มิชวนชักชมชิดพิสมัย
เกสรน้อยร่อยโหรงลงน้ำไป
ที่เหลือไว้ไร้รสกชมาลย์

เหมือนปักใจใฝ่คนมีเจ้าของ
ได้ครอบครองคู่เคียงเพียงฝันหวาน
ครั้นลืมตาตื่นหนอก็ร้าวราน
ทรมานชีวาน้ำตากระเด็น

ต้องซ่อนรักหักไว้แต่ในอก
สุดหยิบยกความนัยให้ใครเห็น
ทน