ความจริงมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่คนสองคนจะช่วยกันทำอะไรสักอย่าง ..
แต่สำหรับฉัน ..
ภาพนั้นทำให้ฉันเดินเข้าไปร่วมวงอยู่ห่างๆ อย่างไม่รู้ตัว
ไม่กล้ายื่นมือแตะต้องช่วยเหลือหรือเอ่ยคำใดๆ ทั้งสิ้นได้แต่นั่งฟังเงียบๆ
สองคนคุยกันเป็นภาษาใต้ ฉันฟังรู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง ..
จับความได้ว่า .. วางซี่ลูกกรงตรงหรือยัง? .. ต้องเอียงซ้ายหน่อย ขวานิด ..
พอตอกซี่ลูกกรงได้ครบ ปู่ก็คว้าราวบันได ฆ้อน ตะปู เดินก้าวสั้นๆ จากแคร่ไปที่เรือนหลังเล็ก
เหลือแต่ย่าที่นั่งมองตามปู่ ..
ฉันนั่งอมยิ้มมองย่า ..
ทำตั้งแต่หนุ่มจนแก่ .. ย่าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ..
แววตาฉายประกายแห่งความรัก .. ความคุ้นเค
46
0
0
หน้าส่วนตัว
