แก้วประเสริฐ
หัวใจเพ้อ
ใจเอ๋ยใจลอยไปที่ไหนเล่า
ทุกค่ำเช้าเฝ้าคิดรำพึงหา
พบเพียงผ่านสบเห็นเด่นตรึงตา
หรือวาสนาจะมีคู่แล้วเรา
ยิ่งพินิจติดตรึงรำพึงหวน
ให้ปั่นป่วนล้วนเห็นเป็นรูปเขา
นั่งก็คิดนอนฝันแม้เพียงเงา
แต่ก็เฝ้าครวญคร่ำฉ่ำหัวใจ
สู้อุตส่าห์เก็บรักใยหนักจิต
สั่นระริกยิ่งคิดผิดวิสัย
โอ้รุ่มร้อนอ่อนระริกพลิกใน
ส่งใจกายวิปริตติดระรัว
หลงละเมอเพ้อหวนดุจชวนหา
ภาพตรึงตาหักไว้ยิ่งคล้ายยั่ว
ช่างฟุ้งซ่านหวั่นไหวมิได้กลัว
ดั่งเมามัวเสน่หาพล่าอารมณ์
อกหนออกตกรักหนักเพียงนี้
เสมือนชีวีสรรค์หามาสู่สม
ว่าจะเป็นคานทองมิหมายชม
สิ่งนิยมชมชื่นตื่นวิญญา
หน้าส่วนตัว
1207
17
0
