ยังรอคอยเช้าวันพรุ่งนี้คงมีหวัง
เมื่อไหร่จะเป็นนักกวีซักทีนะ
เหนื่อยแล้วล่ะกับการฝึกฝนเริ่มต้นใหม่
ยังมุ่งมั่นเขียนเรื่องป่าเขาลำเนาไพร
สัตว์น้อยใหญ่โบยบินในจินตนาการ
เพราะเห็นเพื่อนหลายคนเดินไปตั้งไกลแล้ว
งามเพริศแพร้วตามแนวคิดฝันในวันผ่าน
เรากลับยังเดินขลุกขลักล้มลุกคลุกคลาน
ทางกันดารผงฝุ่นลมถล่มทะลาย
ยังรอคอยเช้าวันพรุ่งนี้คงมีหวัง
เติมพลังเมื่อดวงตะวันเฉิดฉันฉาย
จะจับปากกามาพร่างพรมความคมคาย
คงไม่สายฝากรอยกวีเสรีชน !ฯ
อริญชย์
๗/๒/๒๕๕๖