เขียนบทกลอนร้อนร้อนให้สะดุ้ง เหมือนกระทุ้งกองฟืนให้ลุกไหม้ โหมไฟให้แรงเข้าเอาเข้าไป ไม่ใช่หวังแค่สะใจใช่มั้ยเธอ เขียนกระทุ้งเข้าไปให้สำนึก ให้สะอึกยามนอนจนพร่ำเพ้อ เหมือนเป็นไข้หนาวสั่นยามพบเจอ ให้ละเมอออกมาว่าลอกกลอน พร้อมเข้ามาขออภัยใครคนเขียน ที่พรากเพียรจากใจใช่หลอกหลอน เขียนกลอนจากหัวใจนะงามงอน ไยลอกกลอนเข้าไปได้นะเออ ยามเขาไปทักท้วงทวงคำถาม จงตอบตามความจริงนำเสนอ มิใช่ให้ด่ากราดเอานะเธอ อย่าเสนอเรียกว่าปัญญาชน