พิมญดา
ฝนตั้งเค้ามาแต่ไกลยิ่งใจท้อ
น้ำตาคลอโหยหาน้ำตาไหล
สายไปแล้วลูกน้อยเพิ่งจากไป
แม่ไม่ได้ตั้งใจใคร่อยากทำ
นอนพำนักรักษาตัวด้วยใจช้ำ
โธ่เวรกรรมของเราเศร้าจริงหนอ
สูญเสียเขาสูญเสียลูกยังไม่พอ
เคราะห์กรรมหนอกระหน่ำซ้ำกรรมของเรา
ฝนตกแล้วยิ่งหมองหม่นทนไม่ไหว
ในหัวใจแทบแยกแตกสลาย
สายฝนซัดตกกระหน่ำแทบขาดใจ
น้ำตาไหลกลั้นใจตายดีไหมเรา
พอเขาจากพรากไปใจติดเหล้า
ดื่มแล้วเมาเช้าค่ำได้หลับใหล
ไม่คิดมากฟุ้งซ่านคงหายไป
ฟื้นวันใหม่ดื่มใหม่ใจคงชา
แล้วเหตุการณ์ความเศร้าก้าวมาอีก
ยากจะหลีกหนีพ้นจนใจหญิง
ดื่มเหล้าหนักเพื่อลืมเขาเมาจริงๆ
หกล้มกลิ้งไม่เป็นท่าคราเจ็บตัว
ประคองตัวค่อยรู้สึ
1263
10
0
หน้าส่วนตัว
