๑.เจ้าเด็กน้อยหน้ากลมเหมือนอมยิ้ม เล่านิ่มนิ่มเสียงดังพอฟังว่า แม่ไม่รู้อยู่ที่ใดใครชักพา พ่อก็มาสิ้นใจไปหลายปี ยายเก็บไปเลี้ยงไว้ได้ฟูมฟัก เวทนายิ่งนักตระหนักที่ เป็นกำพร้าที่ใครไม่อารี ยายคนดีรับเลี้ยงไม่เกี่ยงงอน เมื่อไม่นานยายชรามาลาจาก บ้านที่ฝากจำนองไว้เกินไถ่ถอน เขามายึดคืนไปให้อาวรณ์ ไร้ที่นอนจรจากมาตรากตรำ จะขอมาอยู่อาศัยในวัดนี้ หวังเป็นที่หลับนอนในตอนค่ำ ขอหลวงตารับไว้อย่าใจดำ จะช่วยทำทุกอย่างอย่างตั้งใจ ๒.หลวงตาละสายตามาหยุดนิ่ง ฟังทุกสิ่งคิดตามความเคลื่อน
1348
16
0
หน้าส่วนตัว
