กันนาเทวี
อรรถกถา มัจฉชาดก (ปลาขอฝน)
ในอดีตพุทธกาลนานมาแล้ว
มีดวงแก้วแห่งโลกาฟ้าสดใส
กำเนิดพ้นตัณหากิเลสใด
สละตนออกไปไกลทุกข์ทน
ทรงสั่งสอนชนใฝ่ให้รู้ตาม
เห็นความงามความดีทุกที่หน
ผู้ล่วงทุกข์บวชตามสละตน
ได้มรรคผลตามกาลผ่านพ้นภัย
คราครั้งหนึ่งฝนแล้งแห้งกันดาร
ขาดช่วงนานดินแห้งแหล่งน้ำไหล
บรรดาข้าวพืชผลทนอย่างไร
ต่างเหี่ยวเฉาสิ้นไร้น้ำไม่มี
ริมสระโบกขรณีเชตวัน
ศาสดาทรงรำพันเห็นถ้วนถี่
เหล่าฝูงกาพากันรุมจิกตี
ปลาเสือกสนลนลานหนีในโคลนตม
พระมหากรุณาบรรดาสัตว์
ทรงชี้ชัดทุกข์ภัยที่ขื่นขม
จำเราต้องช่วยสัตว์พ้นระทม
ให้ฝนตกพร่างพรมโลกทันใด
"ดูกรอานนท์ ขอผ้าอาบน้ำด้วย"
ศิษย์ง
5096
12
0
หน้าส่วนตัว
