อ.วรศิลป์
จำได้ไหมวัยเยาว์คราวเริ่มเรียน
เริ่มหัดอ่านหัดเขียนเปลี่ยนนิสัย
ออกจากบ้านพ่อแม่รักมักเอาแต่ใจ
สู่โรงเรียนระเบียบวินัยช่วยกล่อมเกลา
จำได้ไหมวันแรกเราร้องไห้
ซ้ำโวยวายลงนอนกลิ้งทิ้งกระเป๋า
พ่อกับแม่ช่วยหิ้วหอบคลอยปลอบเรา
จนคลายเศร้าคลายเหงาคลายกังวล
จำได้ไหมที่โรงเรียนครูเพียรสอน
ความอาทรมอบให้โดยไม่สน
เป็นลูกใครมาจากไหนจะรวยจน
สุดซุกซนหรือเรียบร้อยครูคอยดูแล
ครูยิ้มแย้ม แจ่มใส เอาใจเก่ง
เรากลัวเกรง หลายครา กว่าพ่อแม่
เรามั่นใจ ว่าครู รักเราแท้
ครูเราแน่ เก่งกว่าใคร ในโลกนี้
ทำเลอะเทอะเปรอะเปื้อนครูคอยเช็ด
แม้นปากเอ็ดมือยังทำขมันขมี
เมื่อดื้อหนักแม้แสนรักครูก็ตี
ตีเพร
2303
1
0
หน้าส่วนตัว
