ฟ้าไม่ใสเหมือนใจที่ไหวหวั่น เหมือนมีควันกางกั้นบดบังแสง ต้นไม้น้อยยืนละห้อยไร้เรี่ยวแรง คนระแวงในรักหักอกตน เมฆมีมากเหมือนหมู่คนปล้นความรัก ลอยยึกยักคึกคักทุกแห่งหน เราคนเดียวมองเมฆเชี่ยวเที่ยวอดทน อยากบินวนชนเมฆเช่นเครื่องบิน แล้วฟ้าฝนก็พรูพร่ำกระหน่ำลง เรายังคงยืนสู้คู่ก้อนหิน เป็นเพียงน้ำสร้างความช้ำให้ก้อนดิน อ้าปากกินก้อนฝนจนหมดไป เหลือเพียงแค่หยาดฝนบนเรือนร่าง ยังไม่จางความชื้นจากเม็ดใส เราก็เหลือเพียงแค่ตัวและหัวใจ กับหวัดไข้เรื้อรังใจไปจนตาย
1425
9
0
หน้าส่วนตัว
