ลมระลอกหยอกล้อช่อน้ำฝน ซึ่งรินรวงร่วงหล่นบนพรมหญ้า ซึ้งลำนำทำนองของฟากฟ้า แทรกหยาดแสงสุริยาทาบธาริน เพลงแห่งความปราณีชีวิตโลก ดับเศร้าโศกสร้างสุขทั่วทุกถิ่น สำเนียงทุกถ้อยคำยังย้ำยิน บาดผืนดินกระทบฝนดลบันดาล ดับไฟคาวราคีแห่งชีวิต ห้วงจริตยากยุ่งซึ่งฟุ้งซ่าน ผนึกความสันโดษโชติญาณ บันทึกเปรียบประสบการณ์การไตร่ตรอง สร้างชีวิตด้วยชีวิตลิขิตฝน ผ่อนร้ายคลายสับสนลบหม่นหมอง คือวิถีพืชสัตว์คนบนครรลอง สำนึกของหยาดฝนบนลานดิน
1876
1
0
หน้าส่วนตัว
